رود پر آبی ، خروشان می گذشت

روز دیگر ، مرد مسکین ، صبحگاه

با خیال کسب نانی ، زد به راه

از میان جاده در آن پهن دشت

مرد می جستی که تا یابد گدار (۴)

در کمین ، بنشسته دزد روزگار

تا کند آن سکه را حفظ از زوال