مس اگر صد بار در آتش رود

این جهان پر باشد از اندرز و پند

بر دل تیره ، چه تابی نور را ؟

از چراغ آخر چه سودی کور را

خود محال است آنکه باری زر شود (۴)

با زدن ، خر ، کی بگیرد خوی اسب؟

مردمی ، از فطرت آید نی ز کسب