خود محال است آنکه باری زر شود (۴)

بر دل تیره ، چه تابی نور را ؟

از چراغ آخر چه سودی کور را

مس اگر صد بار در آتش رود

با زدن ، خر ، کی بگیرد خوی اسب؟

مردمی ، از فطرت آید نی ز کسب

ملک عالم ، آدمی را نیست تنگ