گیردت چون دایه در آغوش خویش

او دگر از تو نمی گردد جدا

هم چو زالو ، رشد او از خون ماست

عمر انسان از زراندوزی ، هباست

می برد با وعده تا گورت به پیش

غرقه ای آخر تو در این ماجرا

می زنی بیهوده دست و پا چرا؟