از نفاق بخت خود ، آهی کشید

جانش از گرمی حرمان بس که تفت (۱)

دود آن در چشم مرد خفته رفت

چون ازین سوداگری ، سودی ندید (۲)

آن صدای آه دزد تیره روز

شد برایش قوز بر بالای قوز

مرد صاحبخانه کنجی خفته بود