آن صدای آه دزد تیره روز

دود آن در چشم مرد خفته رفت

چون ازین سوداگری ، سودی ندید (۲)

از نفاق بخت خود ، آهی کشید

شد برایش قوز بر بالای قوز

مرد صاحبخانه کنجی خفته بود

بسترش فرشی ، ز خاکش تار و پود