بسترش فرشی ، ز خاکش تار و پود

آن صدای آه دزد تیره روز

شد برایش قوز بر بالای قوز

مرد صاحبخانه کنجی خفته بود

از صدای آه او بیدار شد

چشم او آئینه دستار شد

دید ، متقالی سفید و نرم و پاک