دید ، متقالی سفید و نرم و پاک

بسترش فرشی ، ز خاکش تار و پود

از صدای آه او بیدار شد

چشم او آئینه دستار شد

گفت این بستر شرف دارد به خاک!

غلت زد با حیله ای آن مرد زفت (۳)

تا که کم کم روی آن دستار رفت!