از صدای آه او بیدار شد

شد برایش قوز بر بالای قوز

مرد صاحبخانه کنجی خفته بود

بسترش فرشی ، ز خاکش تار و پود

چشم او آئینه دستار شد

دید ، متقالی سفید و نرم و پاک

گفت این بستر شرف دارد به خاک!