جان بی عشرت ، وبال گردن است

منتی بر بنده ات بنهاده ای

جان در عسرت نباشد موهبت (۱)

گر چه باشد در کمال عافیت

تازه آن هم عاریت نزد من است!

گیوه ای در پا ، پلاسی بر تنم

بعد می گویی که روزی ده منم ؟!