گیوه ای در پا ، پلاسی بر تنم

گر چه باشد در کمال عافیت

جان بی عشرت ، وبال گردن است

تازه آن هم عاریت نزد من است!

بعد می گویی که روزی ده منم ؟!

این نباشد رسم بنده پروری

خود مخواه از گرسنه فرمانبری