بر درختی ، ناگه افتادم نگاه

مرد ، در پیش سلیمان ایستاد

گفت : گویم آنچه را که روی داد

باز می گشتم ز گشت صبحگاه

زاغ را دیدم بر آن شاخ درخت

هم چو سلطانی ، لمیده روی تخت

دید مرغک ، هیبت و بالای من