هم چو راه روستامان ، کژ و مژ!

حال ، بر اوراق چون برف سپید

این سیاهی را چرا کردی پدید؟

چیست بر لوحی چنین ، خط های کژ؟

****

در جواب او فرو ماندی پدر

چون نبودی طفل را عقل و بصر