در پی تدبیر این مشکل شدند

صورتش چون عضو محبوسش ، سیاه

عیش مردم شد ز غوغایش ، تباه

میهمانان ، گرد او جمع آمدند

بهر چاره ، هر کسی سویی دوید

تا که آهنگر به فریادش رسید

این به تسکینش گلاب و قند داد