از چه رو پایش مدام آید به سنگ؟

خود نگیرد عبرت از اعمال خویش

شد مکرر قصه سوراخ و نیش

چون چراغ از تجربه دارد به چنگ

گر چه عزمش راسخ است و یک کلام

توبه صبحش نمی ماند به شام!

تا به تصمیمات سستش پی برید