تا که بی امید اغماض و گذشت

بر تنوری داغ تر از آفتاب

تشت زرینی بر آتش می نهند

وانگهی بر هر که فرمان می دهند

ایستد پای برهنه روی تشت

پس به دنیا آنچه از اموال داشت

وآنچه بر میراث خوارانش گذاشت