گر که دیواری ز زر برمی کشی

تا که بگریزی ز گرداب ممات (۶)

زر اگر چه موجب آسایش است

آدمی ، اندر پی آرامش است

تا بدان مامن نمایی دلخوشی

زر ، پناهت نیست چون غم رخنه کرد

کن نگه ، غم با دل سنگت چه کرد؟