تن در آسایش ولی جان ، مضطر است

زر ، پناهت نیست چون غم رخنه کرد

کن نگه ، غم با دل سنگت چه کرد؟

دلبرت در بر ولی غم ، بر در است

انگبین گر می خوری ، آخر چه سود

بغض اگر راه گلویت بسته بود

« می » اگر نوشی و ساقی ، غم بود