در گلو ، خشکیده بودش حرف و صوت

یافت شخصی را به ره آن رادمرد

تن گدازان بودی اش جان نیم سرد

از تف جانسوز صحرا رو به موت

دستی از رحمت به روی او گشاد

جرعه ای از مشک خود آبیش داد

قطره قطره جان به حلقومش چکاند