جرعه ای از مشک خود آبیش داد

از تف جانسوز صحرا رو به موت

در گلو ، خشکیده بودش حرف و صوت

دستی از رحمت به روی او گشاد

قطره قطره جان به حلقومش چکاند

پس مدد کردش و بر زینش نشاند

تا که قدری ، مرد تشنه جان گرفت