از رگ گردن به ما نزدیکتر

هر که را بینی پی این نکته است

کیست آن پیدای ناپیدای ما ؟

حاضر اما بی نشان عنقای ما

پس چه می گردیم او را در به در ؟

از ریا ، لافی ز عشقش می زنیم

بر دروغی جان و دل خوش می کنیم