از ریا ، لافی ز عشقش می زنیم

حاضر اما بی نشان عنقای ما

از رگ گردن به ما نزدیکتر

پس چه می گردیم او را در به در ؟

بر دروغی جان و دل خوش می کنیم

تا مبادا مهر و لطفش کم شود

جایمان هم پیش او محکم شود !