در گذار عمر جا بگذاشتیم

در دل ما جز غم جانان نبود

دردی ار دل داشت ، بی درمان نبود

آنچه شور زندگانی داشتیم

سفره مان پر بود از عشق و امید

تا که کم کم نوبت پیری رسید

بر حدیث عشق ، رنگ خون زدند