هر کجا افتاد ، دست دل گرفت (۴)

غم نبیند ، خانه ام آباد کرد

پا به پایم برد در دشت جنون

تا دلم از آب و گل آمد برون

دست او را تا رسد منزل ، گرفت

یک غزل ، با یاد او خواهم سرود

گرچه می دانم ، دلش با من نبود