به گوششان همه پندی ، چو باد در غربال

به باغ جنتشان دعوت ار کنی ، نروند

مگر که وعده در آنجا دهی به جستن مال!

به چشمشان همه شرمی ،چو گرد بر دریا

کسی به فکر یتیمان و تیره روزان نیست

که گرد کردن مال است ، هر که را آمال

مداخل از که رسد ، از فقیر یا که غنی؟