که آفتاب عدالت گرفته رنگ زوال

چگونه توبه کند ، مست جام می؟ کامروز

فقیه شهر بود مست جاه و مال و جمال

دل از برودت بیداد این زمانه فسرد

ستم به خلق جهان کردی و ندانستی

که « دیده ای » ست به دنیا مراقب اعمال

فلک به کام تو ار گشت ، هان! ز ره نروی