دگر نشینم هرگز برای دل که برآید

ز سر بگیرم عیشی چو پا به گنج فروشد

ز روی پشت و پناهی که پشت ها همه رو شد

کجا برآید آن دل که کوی عشق فروشد

موکلان چو آتش ز عشق سوی من آیند

به سوی عشق گریزم که جمله فتنه از او شد