کجا برآید آن دل که کوی عشق فروشد

ز سر بگیرم عیشی چو پا به گنج فروشد

ز روی پشت و پناهی که پشت ها همه رو شد

دگر نشینم هرگز برای دل که برآید

موکلان چو آتش ز عشق سوی من آیند

به سوی عشق گریزم که جمله فتنه از او شد

که در سرم ز شرابش نه چشم ماند نه خوابش