می دمد ابلیس هر دم بر دل از باد هوس

تا بسازد سینه ام را عرصه ی جولان غم

عمری اندر دام ظلمت، دربیابان ضلال

سینه ام شد چون سپر، آماج هر پیکان غم

تامزین سازد اندر چشم دل، ایوان غم

هان! بسابد جان و ایمان را بسی ابلیس دون

گه به سوهان هوا وگاه با سوهان غم