گه به سوهان هوا وگاه با سوهان غم

می دمد ابلیس هر دم بر دل از باد هوس

تامزین سازد اندر چشم دل، ایوان غم

هان! بسابد جان و ایمان را بسی ابلیس دون

برده دندانش فرو اندر جگر در جان من

من برآنم تا کنم از ریشه این دندان غم

من به دست آرم یلی از عشق دلبردر دلم