چون تیغ مرگ درد پرده ی جهان

جان می دهم به خدا؛ تا که جان خرم

جام اجل چو به سر بر کشم در آن

بینم عیان؛ که چه با خود همی برم

شیرین! دمی که از این پرده بگذرم

روحم رود به ابد بر دیار خلد

ماند به زیر زمین جسم پیکرم