من کی نهم پای سخن، بر جای پای کلک او

گوید دلم بر گلشنش، الحق که بر جای آمدم

شاگردم اندر کوی او؛ از شعر جویم بوی او

هرگز نگویم من براو، هم پای و همتای آمدم

از شعر او در دفترم، این سان به غوغای آمدم

برشهریاران شهره بود این شهریار ملک دل

در فرقتش بر ملک دل، با سوز و ای وای آمدم