شعری روان از دفترم، جاری شود برلوح دل

در فرقتش بر ملک دل، با سوز و ای وای آمدم

های است وهوی اندر جهان؛ ازمدعی درهرزمان

من بر جهانی اینچنین، بی هوی و بی های آمدم

دل را به وجد آرد از آن؛ با نغمه ی نای آمدم

گر یاوه بافد مدعی؛ تا گردش آرد مشتری

بر جنگ حرافان کنون، با نیزه ی رای آمدم