بر تبستان عطش اندر دل آ شفتگان

گاه بیداری چرا نابارزی ای نازنین

تا دم عیسائی ات، جانی دگر بخشد مرا

گرنه روزی! لحظه ای بامن بزی ای نازنین

سیل بارانی و چون رود دزی ای نازنین

خوش بود پیکان عشقت گر مکد خون از دلم

در کمان خود نشان، تیر گزی ای نازنین