تو روح عشق دمیدی به جان بی نفسم

به سیم برق بلا هم، چو عایقی تو هنوز

به لکنتی نتواند دلم سخن بدمد

به جای دل، چه غم آخر؛ که ناطقی تو هنوز

خوشا! به عالم عرفان که خالقی تو هنوز

تو اندر این صف خوبان ز سابقون شده ای

به خرقه و دم جانانه، سابقی توهنوز