همچون علی جهانی، بر چاه ناله دارد

دل مانده کوی جانان در انتظار مهری

باشد که غمزه ای را بر وی حواله دارد

برآن چه زنخدان نالد دلم ز دردی

گوید سخن فراوان از عشق لایزالش

این رشته ی کلامش گویا اطاله دارد

حسی به دستم آمد چون آدم نخستین