هر پرچمی برآید از عشق بی دریغش

این رشته ی کلامش گویا اطاله دارد

حسی به دستم آمد چون آدم نخستین

می مالد او گلم را، در دست ماله دارد

جان من اندرونش از دل کلاله دارد

جان خود ار بخواهد سازد شبی می آلود

باید بشوید از دل، هر کس زباله دارد