آتش به دل هر چه بود خار نهاده

از نغمه ی دلزای می آلوده ی دلبر

انگشت تعجب به لبش تار نهاده

خشکانده درونم علف هرز شقاوت

در محفل انسش زتجلای معانی

اندیشه ی نو بر کف حضار نهاده

زاین فکرت نیکو که عمل زاده ی آن بود