گر نشانی زگل اندر مه آبان تو بیند

می رود دل زدلم در پی پیمانه ی عشقت

آتشی گر به خود از آتش ایمان تو بیند

نم امید تراود به دلم از در شوقت

قطره بالد به خود اندر گذر از ابر کبودی

گر خودش را گهری از کف عمان تو بیند

خسته جانی نشود منتظر بستر مرگش