گر خودش را گهری از کف عمان تو بیند

نم امید تراود به دلم از در شوقت

گر نشانی زگل اندر مه آبان تو بیند

قطره بالد به خود اندر گذر از ابر کبودی

خسته جانی نشود منتظر بستر مرگش

شیشه ای پر اگر از شربت درمان تو بیند

دست خود کس نبرد بر در دونان به گدایی