شیشه ای پر اگر از شربت درمان تو بیند

قطره بالد به خود اندر گذر از ابر کبودی

گر خودش را گهری از کف عمان تو بیند

خسته جانی نشود منتظر بستر مرگش

دست خود کس نبرد بر در دونان به گدایی

قرص نان خود اگر در طبق نان تو بیند

بر سر خاک تشکر نهد از شوق، جبینش