در علی آن تک سوار و شاه دلدل دیده ام

گر چه دی را بر گلستان آورد پاییز غم

من هم آن را تا بهار گل نشان پل دیده ام

من بهار عشق و ایمان را در این دار جفا

گرچه پاییز از خزان می گسترد خوان ستم

پیکر ظلم و ستم را پای در زل دیده ام

گر چه در ظاهر ستم پا شد به دنیا بذرخود