هرکه الیار! سراندرره جانان بدهد

مهر جانان، دل رستم ز سیاووش افتاد

ره نبرد از زر دنیا در میخانه ی دوست

هر که در دام طمع چون تله ی موش افتاد

اوسبکبار بود، چونکه سر از دوش افتاد