به فیض آب عنایت یکی هزار آمد

رهد ز تابش دوزخ به دور چرخ قضا

هر آنکه بر سر او سایه ی نگار آمد

گلی ز روی کرم هر که داد مزرع دل

سرت ز حلقه ی گیسو نمی رهد الیار!

به چوب قامت یار اینچنین به دار آمد