گسست بند تن را، به سوی او روان شد

مدال عشق را من، شدم چو گردن آویز

چو جان مه جبینان، جمال جان جوان شد

دلم ز شوق جانان، دراین قفس نگنجید

هوار از او برآمد که دلبران! بدانید

گزیده ام مهی را که مهتر مهان شد

مرا نظر نبازد به مهتران واهی