ز راه روشنایی، به ظلمت گمان شد

هر آنکه چشمش افتاد به ساحتی می آلود

چه چاره! کاو شکاری به ناوک کمان شد

هر آنکه دل جهاند ز تیر عشق جانان

چو دل بداد الیار، به دست شاه خوبان

به بحر او در آمد، غریق کامران شد