مرا به خلعت عشقش به مهد نام آورد

دلم زپرده ی ظلمت نشانه بیرون برد

چو آفتاب خود اندر دلم به بام آورد

نشانه ای نبد اندر زمانه از نامم

چه ها کشید دل اندر درون جان؛ الیار!

دمی که باد صبا از برش، پیام آورد