ذوب شد همچو یخی از تب گرمای خیالت

شمع شد جان من اندر شب سودای خیالت

خنجرت گر بشکافد قفس جان مرا؛ وه!

ندرد در دل من پرده ی دیبای خیالت

گرچه از محضر رویت نشدم باده بنوشی