برمسندی که نه جای فرشته است

هر دل که بگذرد او از مسیر عشق

داند به درگه حق، عشق، رشته است

این رشته می بردم تا به بام عرش

بس گل دروده دراین ره، هزار جان

از مزرعی که در آن، بذر، کشته است

اندر منای جمالش بدیده ام