اندر منای جمالش بدیده ام

برمسندی که نه جای فرشته است

بس گل دروده دراین ره، هزار جان

از مزرعی که در آن، بذر، کشته است

بس کشته ای که از آن کشته، پشته است

آورده از چه ظلمت، دلم برون

این دل ز شادیش، از جان گذشته است